اندر حکایت سیگار ...

  • يكشنبه ۸ شهریور ، ۲۳:۰۴ ب.ظ
  • روزنوشت
  • بازدید : ۱۰۲۰

یه دستش به فرمون بود و یه دست دیگه اش روسریشو که افتاده بود روی شونه اش میکشید جلو ! روژ لبش که تا چند میلی متر بالاتر از لب های چربی تزریق شده اش کشیده شده بود رو با زبون میخورد . مدام اینور و اونور رو نگاه میکرد و به سیگارش که لای انگشتاش بود پک میزد . یه جوری برخورد میکرد انگار خیلی داغونه و فقط سیگار بهش آرامش میده و همه کمبودهاشو جبران میکنه . ماشین پشت سری بوق میزد ، تاکسی جلویی کلی ناسزا بارش میکرد و تمام چهارراه رو یه نفری بسته بود ! نمیدونم ! شاید خیلی خوشحال بود که همه دارن بهش توجه میکنن و سیگارو دستش میبینن . شاید هم خیلی کلاس داره که توی ماشین یه پاکت بزرگ از سیگارهای درشت و خارجی باشه ! همه این صحنه هارو امروز از صندلی عقب یه تاکسی دیدم . راننده هم مثل بقیه بوق میزد و فوحش میداد ولی من هیچ صدایی نمیشنیدم و تمام توجهم به اون دختر بود ! به دختری که راهشو گم کرده . نمیدونست به کدوم سمت باید بره و بین نگاه های خشن مردم محکوم میشد ...


واقعا چرا ؟ چطور یه استوانه کوچک سفید که وسطش پر از برگ های گیاهه میتونه به ما بزرگی و کمالات بده ؟ چرا همیشه سیگار برای نسل جدید نمادی از بلوغ فکری و جسمیه ؟ و چرا صفحه های مجازی پر شده از عکسهایی سیاه که مضمون همش دود شدنه ؟ این ها همه علامت سوالهای بزرگی بوده که همیشه دور سرم میچرخیده و هیچ جوابی براش پیدا نمیکردم ...
شاید سیگار کشیدنه یه پسر تو هر سن و سالی اونقدر تو نظرم بد و زشت نباشه ولی واقعا از مصرف دخانیات دخترها بیزارم ! چه سیگار و چه قلیون که این روزها تفریحه همه شده . نمیدونم چرا ولی اصلا احساس خوبی نسبت به اون دختر پیدا نمیکنم وقتی میبینم به دود وابسته اس . نمیدونم مقصر کیه ! مشکل از خانواده ها شروع میشه یا دوست و رفیق ! شاید هم ...
یاد بگیریم هیچکس با وابستگی به اینجور تفریحات تو نظر بقیه با فهم و کمالات به نظر نمیاد و سیگار دوای دردهای اعصاب و آروم کننده روح و و روان نیست ...
دل نوشتـــ :
سیگار نمیتواند بوی شیر دهان را به بوی مردانگی بدل کند ...

پس کو مریخ ؟!

  • جمعه ۶ شهریور ، ۱۵:۰۰ ب.ظ
  • روزنوشت
  • بازدید : ۷۹۰

امان از این شبکه های مجازی ! از دو ماه قبل اینور و اونور میگفتن 5 شهریور ساعت 00:30 مریخ به نزدیکترین سطح خودش به زمین میرسه . میاد کنار ماه و میشه با چشم غیر مسلح دیدش و شق القمر تکرار میشه ! ما هم هی تاریخو نگاه میکردیم تا برسیم به اون روز و مریخو ببینیم .
دیشب حدود ساعت 12 بود که گوشیم زنگ خورد . یکی از دوستام گفت یادت نره امشبو . حتما آسمون رو نگاه کن و اگر تونستی عکس بگیر . گفتم چه خبره مگه ؟ گفت یادت رفته مگه ؟! امشب 5 شهریوره دیگه ! مریخ میاد کنار ماه ! تا اینو گفت نگاه به ساعتم کردم دیدم چند دقیقه بیشتر نمونده . جلدی رفتم تو اتاقم سراغ دوربینم ؛ روشنش کردم که ببینم شارژ داره یا نه . مثل همیشه فول بود و برش داشتم رفتم تو بالکن . خیره شدم به ماه و چندتا عکس گرفتم که چون شب بود و نور خیلی کم بود عکسها خوب نمیشد و سه پایه لازم بود . برگشتم سه پایه رو هم آوردم تو بالکن و دوربینو روش نصب کردم و منتظر ساعت 12.30 شدم . به همه مسیج میدادم که نخوابید و حتما نگاه کنید که این اتفاق هر 1400 سال یه بار میافته . اونا هم میگفتن حواسمون هست و میریم بالا پشت بوم .
خلاصه که همینطوری منتظر موندیم و منتظر موندیم ولی هیچ خبری نشد ! نه مریخی اومد ، نه شق القمری شد و نه اتفاق خارق العاده ای افتاد ! فقط کلی علف زیر پای ما سبز شد و شارژ دوربینمون تموم شد . تا صبح هم جواب مسیج های اینو اونو میدادم که چرا نذاشتی بخوابیم و مارو مسخره کردی !! این موضوع دقیقا منو یاد چند سال پیش انداخت که میگفتن ساعت 8 شب پپسی میخواد عکس لوگوشو بندازه روی ماه و چند میلیون نفر از جمله بنده رو سر کار گذاشت !
تازه بابام میگه زمان انقلاب بعد از فوت امام خمینی مردم میگفتن عکسش شب ها میافته رو ماه ! ما هم نگاه میکردیم و چیزی جز چندتا لکه نمیدیدم ولی چون فکر میکردیم اگه بگیم چیزی نیست کفر حساب میشه با ذوق میگفتیم الله اکبر قدرت خدارو ببین !
من دیگه حرفی ندارم . شایع خر است !

قهر که میکنی ...

  • پنجشنبه ۵ شهریور ، ۱۵:۵۹ ب.ظ
  • دست نوشت
  • بازدید : ۸۰۱

من عاشقانه هایم را از لج تو روى کاغذ پاره هاى یخچال جا میگذارم تا صبح که خواب بیدار میشوى قهرهایم را ببینى و بخندى !
ته دلت قرص شود که وقتى تا نیمه شب به جان هم میافتیم فردایش همه چیز فراموش شده و تو همان معشوقه روزهاى قبلى ...
و توى لعنتى خوب میدانى چایت را کى رنگ کنى ! در کدام استکان بریزى و با قهر جلویم بگذارى ؛ ابروهایت را در هم کنى و به اتاقت بروى . دور شوى از کنارم و من را به دنبال موهاى بلند و دامن رنگ بهارت بکشانی ...
عاشقت بودن کار هیچکس جز من نیست ، حتى وقتى ساعت ها غر میزنى و مشت هاى زنانه ات را نثار سینه ام میکنى و من تمام حواسم به دست هاى کوچکت است !
راستى ! میدانى وقتى دلم از تو میگیرد به اولین کسى که پناه میبرم تویى چون هیچکس مثل تو تمام زیر و روى مرا بلد نیست و هیچ آغوشى گرماى وجود تو را ندارد !
همیشه میمانى وصله جور زندگیم ...
#مسعودکوثری

پی نوشتـــ :
باد میزد پشت پرده اتاقم و بوی عصر تابستون میداد ! سریع عکسشو برداشتم و چسبوندمش به این متنم .

معرفی موزیک ؛ آلبوم تا نفس هست

شهرام شکوهی عزیز رو هم که همه میشناسین . آخرین آلبومش به اسم " تا نفس هست " رو به همه پیشنهاد می کنم ...
خواننده : شهرام شکوهی
ترانه سرا : مهلا سلیمانی ، شهرام شکوهی ، امین بامشاد ، علی بحرینی ، سید محمد کاظمی
آهنگساز : شهرام شکوهی ، میلاد ترابی ، مجید اسد اصلاحی ، عادل فلاحی
تنظیم کننده : مجید اسد اصلاحی ، حسین کاشانیان ، میلاد ترابی

پی نوشتـــ :
میدونم به صورت اورجینال از فروشگاه ها تهیه میکنید و کسی دانلود نمیکنه :دی

معرفی کتاب ؛ من گوساله ام !

با اینکه خودم چند صفحه بیشترشو نخوندم ولی به شما پیشنهاد میکنم وقت بذارین و تا آخرشو بخونین ...
خلاصه کتاب : اگر می‌خواهید مسائل مطرح شده در این کتاب را به آدم‌ها نسبت دهید ، اگر می‌خواهید نکته‌ها ، عقده‌ها ، دغدغه‌های فکری و ذهنی ، اجتماعی و سیاسی بشر امروز را به این کمیک‌ها بچسبانید ، عمیقا در اشتباهید و دقیقا شما نیز مانند یک گوساله عمل کرده‌اید . این کتاب هذیان‌ها و خزعبلات یک گوساله است که مجموعه‌ی پرت و پلاهای پدربزرگش را که مدام عرق ینجه می‌خورد و دم‌ دمای غروب آفتاب آروغ می‌زند و یونجه نشخوار می‌کند به خورد ما داده است . وقتی به‌ عنوان ناظر خواستم مقدمه‌ای بر این کتاب بنویسم مطمئن شدم که واقعا اینکه « بسیاری از موجودات گوساله به دنیا می‌آیند و گاو از دنیا می‌روند » چقدر غلط است و باید به‌جای « بسیاری » کلمه‌ی « معدودی » را گذاشت تا مفهوم کلام درست بیان گردد . و البته من بسیار خوشحالم که اینچنین نیستم ...

پی نوشتـــ :
اگر فرصت خرید از کتاب فروشی هارو ندارین میتونین از سایت دیجی کالا آنلاین سفارش بدین .

معرفی فیلم ؛ مکس و مری

انیمیشن مکس و مری محصول سال 2009 از نظر من یکی از بی نظیرترین های تاریخ سینماست که کاملا فضاسازی و داستانش متفاوت با همه انمیشین هاییه که تا حالا دیدیدن . اگر عاشق سبک های خاص هستین این انیمیشن رو از دست ندین ...
 نام: مری و مکس – Mary and Max
 سال تولید : 2009
 کارگردان : Adam Elliot
 شرکت تولید کننده : Melodrama Pictures
 کشور تولید کننده : استرالیا
 زمان : 92 دقیقه
برنده 5 جایزه از جشنواره‌های معتبر بین المللی
 خلاصه داستان : مِری و مَکس ( به انگلیسی: Mary and Max ) نام یک انیمیشن استاپ-موشن است که به کارگردانی آدام اِلیوت در آوریل ۲۰۰۹ منتشر شد. گویندگان شاخص این فیلم فیلیپ سیمور هافمن در نقش مَکس و تونی کاللت در نقش مری هستند. مِری یک دختر ۸ ساله است که با انبوهی از سؤالات در استرالیا، حومه ملبورن زندگی می‌کند. و مَکس نیز در سن ۴۴ سالگی، مبتلا به اختلال عصبی سندرم آسپرگر در نیویورک زندگی می‌کند. روزی مری با مادرش به پست می‌روند. و مری از یک کتاب آدرس، یک نفر را انتخاب می‌کند. و به مکس نامه می‌فرستد. مری و مکس با هم دوست می‌شوند. و برای یکدیگر نامه ارسال می‌کنند. نامه‌های مری از سؤالاتی که ذهن هر کودکی را مشغول می‌کند، تشکیل شده بود، همانند: بچه‌ها چگونه به وجود می‌آیند؟ و غیره… این ارتباط ادامه داشت. تا زمانی که مری در مورد عشق از مکس سؤال می‌کند. و از آنجایی که عشق برای مکس دست‌نیافتنی بود، مکس بعد از مدتی فکر کردن، بیمار می‌شود. بعد از ۸ ماه بستری بودن ...

پی نوشتـــ :
اگر به فیلم فروشی دسترسی ندارین میتونین با یه سرچ ساده تو اینترنت لینک دانلودشو پیدا کنین .

یکم شهریور !

  • يكشنبه ۱ شهریور ، ۱۸:۰۵ ب.ظ
  • روزنوشت
  • بازدید : ۶۷۴

من : مامان ؟ امروز چندمه ؟
مامان : جانم ؟ صداتو نشنیدم !
من : خوب صدای تلویزیون رو کم کن تا بفهمی چی میگم ! میگم امروز چندمه ؟
مامان : امروز ؟ یکم شهریوره !
من : ماماننننننننن ! یکم ؟ مسخره بازی در نیار میگم چندمه !
مامان : یکم شهریور دیگه برو تقویم رو ببین !
بدو بدو از اتاقم میام بیرون و میرم تو آشپزخونه و به تقویم روی دیوار خیره میشم ! با انگشت روزهارو رد میکنم تا میرسم به یکشنبه ! واییی ! انگار واقعا یکم شهریور شد ! ولی چرا اینقدر زود ! من هنوز کلی کار نکرده و جای نرفته دارم . نباید اینقدر زود این تابستون لعنتی تموم میشد . همه اش رو یا سر کار بودم یا تو خونه . نه یه مسافرته درست و حسابی رفتم و نه به برنامه هام رسیدم ...
چرا همیشه قانون زندگی جوریه که نمیشه همه چیز رو با هم داشت ؟ برای داشتن یه سری چیزها باید تاوان داد و از یه چیز کوچیکتر گذشت ؟ هر چند تابستون ها دیگه رنگ و طعم گذشته یعنی زمانی که مدرسه میرفتیم رو نداره ولی کیف و ذوقش برامون مونده ...
یادمه وقتی خرداد تموم میشد همه کتابامو میکردم تو یه کیف بزرگ و میذاشتم بالای کمد . سریع دوچرخه ام رو از تو انباری در میاوردم و میبردم موتور سازی لاستیکاشو باد میزدم و تا خونه رکاب میزنم . وقتی گرمم میشد صورتم رو خیس میکردم و باد که بهم میخورد احساس خنکی میکردم . اینقدر دور میزدم و میچرخیدم تا غروب بشه و بابامو از دور ببینم . سریع برم کیفشو بذارم پشت دوچرخه و زودتر ازش برسم خونه و بگم مامان ، بابا اومد !
یادش بخیر ! کاش هنوز پنجم ابتدایی بودم و ای کاش شهریورها هنوز رنگ کودکی داشت ...
پی نوشتـــ :
روز پزشک رو به همه دستهای شفا بخش تبریک میگم .
ممنون بابت حمایتتون از کمپین " یک قطره آب " .

اشتباه پزشک ماشینی !

  • جمعه ۳۰ مرداد ، ۱۶:۴۷ ب.ظ
  • روزنوشت
  • بازدید : ۷۴۱

یادمه وقتی ترم دوم دانشگاه بودیم به عنوان دو واحد کارآموزی برای اولین بار رفتیم تو محیط بیمارستان . همه چیز اونجا برام جالب بود و احساس میکردم دارم به آرزوهای بزرگی که تو سرم دارم نزدیک میشم ! وقتی صحبت های اولیه استادمون تموم شد بچه هارو به گروهای چندتایی تقسیم کرد و فرستاد بخش های مختلف و گفت بعد از سه روز جاهاتون عوض میشه . من و چندتا از دوستام افتادیم تو اتاق عمل ! کلی استرس داشتیم و با هم شوخی میکردیم که الان میخوایم دل و روده ببینیم و کلی دست و پا قطع کنیم !
روز اول و دوم تا عصر موندیم و عمل های مختلف رو میدیدم . استاد هم برامون توضیح میداد که الان داره چه اتفاقی میافته و اسم این وسیله ای که الان دست پزشکه چیه . روز سوم یعنی آخرین روزی که قرار بود با گروه های دیگه جا به جا بشیم یه مریضی اومد تو اتاق عمل که ناخن های پاش رفته بود توی گوشتش و میخواستن از ریشه درش بیارن تا صاف رشد کنه . ما هم طبق روال و چیزی که یادمون داده بودن شروع کردیم به آماده کردن وسایل اتاق عمل تا دکتر بیاد و کارشو شروع کنه .
گاز ، بتادین ، سرنگ ، باند کشی ، وازلین ، ست جراحی و ... رو مرتبا کنار هم گذاشتم و با مریض هم صحبت میکردم تا از استرسش کم بشه که دکتر اومد توی اتاق . یه آقای میانسال با قد کوتاه و موهای جو گندمی که گوشیش دستش بود و داشت معامله ماشین هم میکرد ! هی صداش میرفت بالا که فلانی اون ماشین گلگیرش رنگه و نمیصرفه برام اون قیمت و یادش میومد که تو اتاق عمله و باز تن صداش میومد پایین .
بهم گفت پسر جوان شما دانشجویی ؟ گفتم بله دکتر . گفت به سلامتی میخواین جای مارو بگیرین و تیغ و قیچی به دست بشین در آینده ؟ گفتم انشالله . همینطوری که حرف میزد دست کش دستش کرد و رفت سمت بیمار . ازش سوال کرد که مشکلش چیه و قراره ناخنشو چی کار کنه براش تا درست بشه . بهم گفت یه سرنگ 20 بهم بده و از توی کیفم ویال لیدوکایین ( محلولی که برای بی حسی موضعی به کار میره ) رو بشکون تا به پای بیمار تزریق کنم . بعد از اینکه تزریقش تموم شد شروع به برداشتن ناخن کرد . مریض هم خیلی درد میکشید با اینکه انگشتاش بی حس شده بود ! مدام خودشو صفت میکرد و میگفت دکتر خیلی درد دارم ! دکتر هم میگفت خودتو لوس نکن مرد گنده ! پاهاتو بی حس کردم یکم تحمل کن ...
چند دقیقه ای گذشت که من رفتم سمت بیمار گفتم دست منو بگیر و فشار بده تا دردو کمتر حس کنی . بنده خدا با تمام زورش انگشت های منو به هم فشار میداد و اشکش از گوشه چشماش سرازیر شده بود ! آخرای عمل وقتی دکتر رفته بود سراغ ناخن دومش دیگه دیدم مریض از شدت درد داره از هوش میره و اینقدر تقلا کرده بود که صورتش سیاه شده بود ! برام عادی نبود این وضعیت . مگه میشد با حسی اینقدر درد وجود داشته باشه ؟ خلاصه به هر زحمت و فشاری بود عمل تموم شد و بعد از پانسمان رفت ریکاوری تا آماده بشه برای رفتن به بخش .
وقتی داشتیم اتاقو جمع و جور میکردیم برای مریض بعدی چشمم افتاد به ویال لیدوکایینی که برای دکتر باز کرده بودم . یکم بهش دقت کردم دیدم اصلا چیزی روش نوشته نشده . شک کردم ! از توی سطل آشغال درش آوردم و نزدیک بینیم کردم تا ببینم چه بویی میده . باورم نمیشد ! تمام درد کشیدنه مریض بخاطره این بود ! یه حواس پرتیه دکتر باعث شده بود به جای لیدوکایین ، آب مقطر تزریق بشه تو پای مریض و ما دو تا ناخن رو بدون بی حسی کشیدیم ! دقیقا مثل شکنجه های ساواک !
حالا بماند که بیمارستان قضیه رو ماست مالی کرد و نذاشتن خانواده بیمار چیزی بفهمه تا کار به شکایت نرسه و دکتر مربوطه هم هنوز داره به کار طبابتش ادامه میده . واقعا گلگیره رنگ شده و افت قیمت ماشین مهمه یا جون یه انسانه بی گناه ؟ پول یا انسانیت !؟
دل نوشتـــ :
به دور از هر فرهنگ و نژادی ، بیاید کمی انسان بودن را تمرین کنیم ...

کمپین حمایت یک قطره آب

کمپین یک قطره آب ، حرکتی با هدف جلب توجه جامعه به بحران کمبود آب در ایران است .آگاه کردن جامعه از آنچه پیش رو دارد ، کاری مهم اما دشواری و نیازمند امکانات بسیار است . میدانیم که این تلاش در برابر خطری که تهدیدمان میکند ، گامی کوچک است . اما چاره چیست ؟! هدر رفتن کلان آب و خشکسالی در دست ما نیست ، اما این مسئولیت انسان بودن است که هرگز از ما سلب نخواهد شد .

با قرار دادن بنرهای حمایتی ( دریافت در ادامه مطلب ) در وبسایت یا وبلاگ خود به کمپین یک قطره آب بپیوندید و عکس های خودتون تو شبکه های اجتماعی رو با هشتگ #یک_قطره_آب به سمع و نظر بقیه برسونید ...

پی نوشتـــ :
دوست و آشناهاتون رو به این کمپین دعوت کنید و عضوی از خانواده ما بشین .
بنرهای حمایتی رو از ادامه مطلب دریافت کنید .

روز جهانی عکاسی !

  • چهارشنبه ۲۸ مرداد ، ۲۲:۱۱ ب.ظ
  • روزنوشت
  • بازدید : ۷۷۰

امروز برابر با 19 آگوست ( 28 مرداد ) در تقویم بسیاری از کشورهای جهان بعنوان روز جهانی عکاسی نامگذاری شده است . چرا این روز چنین عنوانی بر خود گرفته است و تاریخچه‌ی این نامگذاری چیست و به چه رویدادی بازمی‌گردد ؟
قدیمی‌ترین عکس ثبت شده در تاریخ عکاسی تصویری است که نیسفور نیپس ، اشراف‌زاده‌ی فرانسوی در سال 1826 با فرایندی که خود آن را هلیوگرافی نامید از چشم‌انداز پنجره‌ی اتاقش گرفت . چند سال بعد یک فرانسوی دیگر به نام لوئی داگر به سال 1837 به فناوری‌ای دست یافت که تصویری مثبت ، مستقیم و پایدار بر صفحه‌ی نقره‌ اندود ثبت می‌کرد . او فناوری خود را داگروتیپ نامید که در تاریخ عکاسی بعنوان نخستین شیوه‌ی عملی ثبت تصویر شناخته می‌شود . این فرایند اصلاحات و تغییراتی کرد تا اینکه در ژانویه 1839 آکادمی علوم فرانسه داگروتیپ را بعنوان یک اختراع فنی به ثبت رساند . ولی چند ماه بعد دولت فرانسه که به اهمیت این اختراع پی برده بود با تخصیص مقرری ماهانه برای داگر و شریکش ، که فرزند نیپس بود ، از آنان خواست که در یک گردهمایی در پاریس در 19 آگوست 1839 جزئیات فنی داگروتیپ و چگونگی کارکرد این فرایند را برای عموم شرح دهند . دولت وقت فرانسه ، در آن روز ، اختراع جدید یعنی « عکاسی » را بعنوان هدیه‌ ای رایگان به تمام جهان اعلام نمود و این نخستین رونمایی عکاسی برای عموم مردم بود ؛ یعنی نقطه‌ی آغاز رشد این فن و هنر در جهان .


ظاهرا پیشنهاد نامگذاری 19 آگوست زمان نخستین رونمایی عکاسی برای عموم ، بعنوان روز جهانی عکاسی نخستین بار توسط انجمن‌های عکاسی در آمریکا اعلام شد ولی شورای عکاسی بین‌المللی هند در سال 1991 نخستین نهادی بود که این روز را رسما بعنوان روز جهانی عکاسی جشن گرفت و از آن هنگام تا امروز هر سال کشورهای بیشتری این تاریخ را بعنوان « روز جهانی عکاسی » در تقویم‌های خود ‌گنجانده‌اند . بطوری که هر سال این رویداد نسبت به سال گذشته در گستره‌ی بزرگتری برگزار شده است . مدتی‌ست که به همت عکاسانی از آمریکا و استرالیا وبسایت ویژه برای « روز جهانی عکاسی » راه‌اندازی شده که امکان عضویت رایگان در آن برای همه‌ی عکاسان میسر است. در صورت عضویت در سایت، افراد می‌توانند از خدمات آن استفاده کنند . همچنین در این روز برنامه‌هایی مانند سخنرانی ، گردهمایی ، جلسات نقد و بررسی آثار عکاسی و رویدادهای رقابتی و غیر رقابتی زیادی در سراسر جهان از سوی انجمن‌ها ، گالری‌ها ، شوراها ، نهادها و وب‌ سایت‌های مرتبط با عکاسی برگزار می‌شود .
اما متاسفانه بدلیل نبود یک نهاد واحد بین‌المللی همه‌ گیر برای هماهنگ نمودن امور ، قوانین و رویدادهای مرتبط با عکاسی در جهان ، نامگذاری 19 آگوست بعنوان « روز جهانی عکاسی » برای بسیاری از عکاسان در کشورهای مختلف ناشناخته مانده است . با جستجویی در اینترنت دریافتم که این یادداشت نخستین اشاره‌‌ و توضیح درباره‌ی « روز جهانی عکاسی » حداقل در بین رسانه‌های مجازی فارسی زبان می‌باشد . اما بهانه‌ی این نامگذاری هر چه که باشد مهم وجود روزی‌ست به نام « عکاسی » . روزی که همه‌ی فعالین این حوزه در سراسر جهان بطور همزمان به عرصه‌ای که در آن فعالیت می‌کنند بیشتر بیندیشند . بهانه‌ای‌ست برای باهم بودن و تمرکز بیشترشان رو‌ی شباهت‌ها . فرصتی برای معرفی بیشتر این پدیده‌ی شگفت‌انگیز به همگان . روزی که در آن همه‌ی عکاسان جهان حرفه و هنر خود را گرامی بدارند و به ارزش‌های آن افتخار کنند .
عکاسی یکی از مهمترین اختراعات بشر در قرن نوزدهم بوده است . از آن هنگام که لوئی داگر در پاریس تابستانی فرایند خود را علنی نمود تا امروز ، عکاسی راه درازی آمده است ؛ تغییرات زیادی به خود دیده و روز به روز بر ضریب نفوذش در میان مردم و جوامع افزوده شده است . عکاسی در طی تمام این سال‌ها پرتوی درخشان بر بسیاری از گوشه‌های تاریک یا ناشناخته‌ی زندگی بشر انداخته است و از پس این سال‌ها به یکی از موثرترین ، نیرومندترین ، سریعترین و پرطرفدارترین ابزار و رسانه‌های بشر برای ارائه‌ی اندیشه‌ها و احساساتش تبدیل شده است . مارسل پروست ، نویسنده‌ی شهیر فرانسوی ، جایی در شاهکار همیشه ماندگارش « در جستجوی زمان از دست رفته » می‌نویسد : " به گمان من تنها عکاسی است که ، همانند بوسه ، می‌تواند با تازه‌ترین کاربردهایش از درون آنچه به نظر ما چیزی با ظاهری قطعی و همیشگی می‌رسد صد چیز دیگر را بیرون بکشد که همه باز همان‌اند ."
روز جهانی عکاسی رو به همه موبایلگرافرها ، اینستاگرافرها و کمراگرافرها تبریک میگم !
منبع : عکاسی دات کام

صفحات دیگر